Ikona szukaj

Proxima Centauri-jako pierwszy cel podróży międzygwiazdowych

Proxima Centauri – gwiazda znajdująca się 4,2465 lat świetlnych od Słońca w konstelacji Centaura, zwana także V645 Centauri lub Alfa Centauri C. Jest ona czerwonym karłem, a w porównaniu ze Słońcem: ma niewielką masę (osiem razy mniejszą), jej średnia gęstość jest około 33 razy większa, a jej rzeczywista średnica jest siedem razy mniejsza.

Międzynarodowa Unia Astronomiczna zatwierdziła nazwę Proxima Centauri dla tej gwiazdy 21 sierpnia 2016 r.

Obiekt ten został odkryty w 1915 roku przez szkockiego astronoma Roberta Innesa, dyrektora Union Observatory w Johannesburgu w RPA. Proxima Centauri jest najbliższą Słońcu znaną gwiazdą. Jednak jej jasność jest zbyt słaba, aby można ją było zobaczyć gołym okiem (jej całkowita jasność na wszystkich długościach fal wynosi 0,17% jasności Słońca, ale obserwowana w długościach fal światła widzialnego, jest tylko w 0,0056% tak jasna jak Słońce). Ponad 85% wypromieniowanej przez nią mocy przypada na fale podczerwone. Grawitacja na jej powierzchni została oszacowana na 162 razy większą niż na Ziemi.

Proxima Centauri okrąża Alfa Centauri A i Alfa Centauri B w ciągu 591 000 lat w odległości od 5270 do 12900 AU. Te trzy gwiazdy tworzą razem hierarchiczny system.Proxima Centauri to centralna gwiazda układu planetarnego. Odkrycie pierwszej znanej planety Proxima Centauri b ogłoszono w sierpniu 2016 r., a odkrycie drugiej - Proxima Centauri c w czerwcu 2020 r.

Ogólny poziom aktywności Proxima Centauri jest uważany za niski w porównaniu z innymi czerwonymi karłami, co jest zgodne z szacowanym wiekiem gwiazdy wynoszącym 4,85 × 109 lat. Gwiazda będzie stawać się coraz mniejsza i gorętsza, stopniowo przekształcając się w "niebieskiego karła". Pod koniec tego okresu stanie się znacznie jaśniejszy, osiągając 2,5% jasności Słońca. Kiedy paliwo wodorowe się wyczerpie, Proxima Centauri przekształci się następnie w białego karła (bez przechodzenia przez fazę czerwonego olbrzyma) i stopniowo straci pozostałą energię cieplną.

Proxima Centauri ma stosunkowo słaby wiatr słoneczny - utrata masy nie przekracza około 20% utraty masy Słońca spowodowanej wiatrem słonecznym. Jednak ponieważ gwiazda jest znacznie mniejsza, utrata masy na jednostkę powierzchni jest około ośmiokrotnie większa niż w przypadku Słońca.

Gdyby Proxima Centauri, była centralną gwiazdą Układu Słonecznego, byłaby około 17 do 27 razy jaśniejsza niż Księżyc w pełni. Planety byłyby niewidoczne, za wyjątkiem Wenus. Księżyc w pełni byłby matowym czerwonym dyskiem.

W 1951 roku amerykański astronom Harlow Shapley ogłosił, że Proxima Centauri jest gwiazdą rozbłyskową. Jej jasność wzrasta powyżej średniej od czasu do czasu z powodu aktywności magnetycznej. Ze względu na małą masę wnętrze gwiazdy jest całkowicie konwekcyjne (wytworzone ciepło jest transportowane na zewnątrz przez prądy plazmowe, a nie promieniowanie). Konwekcja jest związana z tworzeniem się gwiezdnego pola magnetycznego. Na powierzchni energia magnetyczna tego pola jest uwalniana przez rozbłyski, które mogą podwoić całkowitą jasność gwiazdy. Te rozbłyski mogą osiągnąć temperaturę dwóch milionów kelwinów. Z powodu tej wysokiej temperatury mogą emitować promienie rentgenowskie o podobnej intensywności co Słońce. Maksymalna moc promieni rentgenowskich największych rozbłysków może sięgać 1021 W. Około 88% powierzchni prawdopodobnie jest aktywne; jest to znacznie wyższy odsetek niż w przypadku Słońca. Uważa się, że całkowita aktywność Proximy jest stosunkowo wysoka w porównaniu z innymi czerwonymi karłami, co nie do końca pasuje do szacowanego wieku gwiazdy, ponieważ aktywność czerwonych karłów spada w sposób ciągły przez miliardy lat z powodu malejącej prędkości obrotowej.

Bliskość gwiazdy umożliwia dokładne obserwacje aktywności rozbłysków. Były obserwowane przez satelity EXOSAT i ROSAT i wydają się mieć cykl około 400 dni. Proxima Centauri jest również ważnym obiektem dla większości obserwatoriów zajmujących się promieniowaniem rentgenowskim, takich jak XMM-Newton i Chandra. W 1980 roku Obserwatorium Einsteina (Obserwatorium Astronomii Wysokich Energii 2) stworzyło dokładną krzywą energii promieniowania rentgenowskiego takiego gwiezdnego rozbłysku. Emisja rentgenowska z mniejszych rozbłysków została zaobserwowana przez japońskiego satelitę ASCA w 1995 roku.

W 2018 roku Proxima Centauri wyemitowała największy rozbłysk, jaki kiedykolwiek widziano. Podniósł on jasność gwiazdy, że stała się ona siedemdziesiąt osiem razy jaśniejsza niż normalnie w krótkim czasie. Uważa się jednak, że każdego roku emituje około pięciu takich rozbłysków, ale są one krótkie, co utrudnia ich obserwację.

Proxima Centauri była najbliższą Słońcu gwiazdą przez około 32 000 lat i pozostanie nią przez następne 25 000 lat, po czym Alfa Centauri A i Alfa Centauri B będą zmieniać się w przybliżeniu co 79,91 lat jako najbliższe gwiazdy od Słońca. Po 26 700 latach, kiedy Proxima Centauri znajdzie się w odległości 3,11 roku świetlnego (znajdzie się wówczas najbliżej Słońca), zacznie się oddalać.

Proxima Centauri była często sugerowana jako najwłaściwszy pierwszy cel podróży międzygwiazdowych ze względu na jej niewielką odległość, chociaż jako gwiazda rozbłyskowa jest trudnym celem. Na obecnej odległości sonda kosmiczna, która byłaby tak szybka, jak sonda kosmiczna Voyager 1 (61 000 km/h), potrzebowałaby około 75 000 lat na podróż. W przypadku projektu Longshot istnieje koncepcja, w której Proxima Centauri i gwiazdy Alpha Centauri A i B, które są oddalone o 0,2 lat świetlnych, teoretycznie mogłyby zostać osiągnięte w ciągu około 100lat.

Źródło:
https://cdn.pixabay.com/photo/2016/06/24/12/53/sun-1477210_960_720.jpg

05.05.2021

Monika

©Planeta Mars 2021